ergenken yapıp ömür boyunca utandığınız

orta 2 yıllarımda dersaneye otobüsle gidiyordum. otobüsler o kadar kalabalık oluyordu ki ben de fırsattan istifade yaşlı genç açık kapalı demeden her gördüğüm dişi mahluğun arkasına yapışmaktaydım. tabi daha toy bi çocuk olduğumdan bana öyle geliyordu ki halk arasında fordçuluk olarak bilinen bu zanaatı sadece ben icra etmekteydim. hanımefendilerin zaten konserve gibi olmuş otobüslerde bir de üstüne iki kişilik yer kaplayan koca zütlerine koala gibi sarılan beni yadırgayacaklarına ihtimal dahi vermiyordum. bigün yine otobüsteyken kalabalığın içinde araya araya kısa kıvırcık saçlı ufak boylu şişman koca kalçalı bi ablamızın arkasına usulca sokuluverdim. avradın züte kah otobüs fren yaptıkça çarpıyor kah yapışık vaziyette öylece duruyordum. derken bi müddet sonra kadın kafasını bana çevirdi. sinirli sinirli huurçocuğu rahat dur yoksa ananı giberim diye fısıldadı. kıpkırmızı oldum. bi o yana bi bu yana döndüm deliler gibi kıvaşlandım o kalabalığın içinden kurtulamadım. oradan uzaklaşmak istiyordum fakat uzaklaşamıyordum. derken o sırada emminin biriyle gözgöze geldik. adam gençliğini ben de görmüş gibi sırıtıyordu. o an rezilliğime otobüsteki biçok insanın şahit olduğunu anladım.iki kat rezil olmuştum.