panpalar bu öğlen eve getirdiğim kıza

bütün yazdıklarını okudum gerçek olup olmadığını bilmiyorum ama bu çizdiğin karakter hakkındaki düşüncelerimi yazmak istedim bende

birincisi: diğer insanları ne kadar aşağı görsen de, onlardan kendini ne kadar ayrı tutsan da sen de onlardan farklı değilsin ve onlar gibi olmak istiyorsun. ilk başlarda ayşeye karşı taviz vermez tavrının değişmesinden yola çıkarak söylüyorum bunu.

ikincisi: sürekli dış dünyayı suçlayan bir yapın var. dönüpte kendine bakmıyorsun. ama bana; "sürekli kendime ben neden böyleyim diye soruyorum" dersen ne demek istediğimi anlamamışsın demektir. bunu kendine sorduğun zamanlarda bu yalıtılmışlık halinden garip bir hoşnutluk duyuyorsun. diğer insanların aptal olduğu düşüncesi hep baskın halde kalıyor zihninde.

üçüncüsü: kendine çok katı kurallar çizmiş gibi görünsende bu gerçek değil ve bu kurallar yalnızca seni acımasız ve kötü bir insan yapmaya yarar. nitekim o sevdiğin kıza yaptığında bunu gösteriyor. o kızı bir tek kelimenle rahatlatıp, affedip yoluna devam edebilecekken. ondan bu şekilde intikam alman seni en az o kız kadar aşağılık yapar. o hediye paketini oraya bıraktığında ve o notu yazdığında onun bunu okuyup üzüldüğünü kimbilir kaç defa hayal ettin ve bundan iğrenç bi zevk aldın.

bunları neden yazdım çok iyi ve doğru bir insan olduğum için mi ? hayır. anlatmak istediğim hepimiz aşağılık yaratıklarız. ve birbirimiz arasına tıpkı senin yaptığın gibi sınırlar çizerek daha da gaddarlaşıyoruz. kendimizi izole ederek değil. tamamen açarak, affederek, bağışlayarak ancak bunları gerçekten içten bir şekilde yaparak ve "herkes gibi" olarak bir bütünlük ve ahenk sağlayabiliriz. bunu anlatabilmek için bunları yazdım.