böyle 20 li yaş sendromunu sikeyim emi

insan artık yaptığı şeylerden hiç mi zevk alamaz olur lan?

öncelikle şunu belirtmek isterim ki, işsiz güçsüz bir davarım dıbına koyayım. ne okumaya, ne de çalışmaya zütüm var.

ne bileyim olm, yediğim yemekten bile zevk alamaz oldum. içtiğim sigara, izlediğim bir kaç dizi bile artık bana tat veremez oldular. diyorum ya, işsiz güçsüz bir adamım diye. zaten edindiğim bir kaç dost olmasa, heralde yalnızlıktan ölürdüm lan. vallahi bak. birlikte olduğum kızla geçirdiğim vakit mi dersin, şu sözlüğe girip boşa harcadığım zaman mı.. daha sayacağım o kadar çok şey var ki aslında bu gibindirik hayatımı sıkıcı yapan, okumazsınız diye yazmıyorum dıbına koyayım.

hayır, işin tak tarafı gelecek kaygım falan da yok ha. öyle "işte bundan bilmem kaç yıl sonra acaba nolacak lan?" diye düşünmüyorum diğer sığırlar gibi. çünkü biliyorum başıma gelecekleri. o yüzden oluruna bırakıyorum. her gün farklı şeyler deniyorum ama, bir düzenimin olmadığını fark ediyorum. bazı şeyleri rutine dönüştürme adına bir şeyler yapmaya çalışıyorum, o zamanda yine her şey sıkıcı geliyor birden. ooofff offfff.

ne yapacağımı bilemiyorum beyler. bir kaç arkadaşın tavsiyesi, şu dönemde bir uğraş edinmek tarzında önerilerden başka bir şey değil. ne yani, işe girince her şey düzelecek mi amk? bana bir uğraş değil, bu bunalımın sebebi lazım, sebebi..

anlayacağınız, yaptığım her şeyden bir anda sıkılır oldum ve bu durum çok canımı sıkıyor.

özet: giderek üzüyüorsun bizi zaman.

2 yıl sonra gelen edit: köpek gibi çalışıp deli gibi para kazanıyorum ama hala bir şeylerden sıkılıyorum dıbına koyim.

değişen bir şey yok yani beylers.