beyler bu başlıkta hayatımızın en acıklı

ben anlatayım beyler. tıp fak. üçüncü sınıftayken, gönüllü olarak x hastanesinde görev aldım. hastanede onkoloji servisinde elimden geleni yapıyorum, çocuklarla oynuyorum vs.. neyse y diye bir çocuk vardı, melek gibi bi çocuk, kitap okuyorum ona, sorular soruyo elimden geldiğince cevaplıyorum, ailesi de çok şeker insanlar, ne zaman gitsem karşılaşıyoruz, kemoterapi alırken yanında durup çocuk dergilerini gösteriyorum şaklabanlık yapıyorum, hayallerini anlatıyo bazen ama asla hastalığından konuşmuyoruz, ne o soruyo bana ne de ben hastalığı hakkında en ufak bişey söylüyorum.. bi cumartesi günü hastaneye gidiyorum, y ağlıyo, saçları dökülüyo, kestirmesi lazım, anne baba ikna edemiyo.. hastaneden çıkıyorum saçları kazıtıyorum, tekrar hastaneye odasına gidiyorum, nasıl yakış mı diyorum, şaşkın şaşkın yüzüme bakıyo.. fazlalıktı diyorum oh ya rahatladım diyorum, benim için mi yaptın abi neden yaptın diyo, senle ne ilgisi olacak, hayır diyorum.. inanmıyo ama annesinin berberi çağırmasına ikna oluyo, berber y'nin saçlarını kesiyo.. daha 6 yaşında bi çocuk.. aradakileri anlatmıcam, bi pazar günü x hastanesine gittiğimde anne ve babası bitmiş bi halde hastane girişinde eşyalarını taşıyodu, anne ve babasıyla gözgöze geldik, y yoktu artık.. sarıldık tek kelime bile etmeden gözlerimiz dolu dolu birbirimize baktık.. babası oğlumuz melek oldu dedi.

çok acı şeyler, allah kimseye yaşatmasın.