büyü bozmak

odam da bulunan balkona gittim. dışarı çıkıp allahım beni affet diye dua ediyordum. 5nci kattan atlayıp kurtulacaktım bu yaşananlardan. o an fısıltılarda anlayamadığım kelimeyi söyledim istemeden. "Kahhar". gerçekten o kadar zamandır duyuyordum ama anlayamıyordum. gaziantepte fatma hocanın söylediği şeyler geldi aklıma "Ya Kahhar".. neydi bu kahhar? intihar düşüncesi bir anda kayboldu ve hiçbirşey umrumda değildi o an. Kahhar neydi neden herşeyde bu kadar geçiyordu. bu olaylar kadar ilginç ve tesadüftü. o gün daha sonra hiç korkmadım. akşam gaziantepe yola çıktık ve benim aklımda hep "Kahhar" vardı. fatma hocanın yanına gittik ama müsait olmadığı için ertesi günü beklemek zorunda kaldık. ertesi gün yanına gittiğim de kör kadın ben girdikten sonra gülümsemeye başladı. arkadaş nasıl birşeydir gerçekten çok sıkıntılı düşününce kafayı yiyorum ben. nasıl olduğumu sordu bende olan olayları anlatacaktım ki "biliyorum" dedi. "Seni daraltanı da iyi biliyorum seni koruyanıda." ne yapacağım diye sordum muskayı çıkarmamamı söyledi. muskayı alıp birşeyler daha yazıp koydu içine. bir soru daha sormak istedim. "Kahhar" ne demek dedim. seni koruyan askerin adı o dedi. aynı zamanda Allahın isimlerinden biridir dedi. o an Kahhar'a böyle bir bağlılığım oldu. onca olayda beni koruyan oydu. ne zaman korkarsam Kahhar dediğimde gerçektende korkularım gidiyordu. mutlu son ile bitti demek isterdim ama malesef mutlu son yok bunda.