hayattan zevk alanlar kulübü

var mı la benim gibi adamlar?

Vücudum çelimsiz. Sırtım komple sivilce tarlası. Suyla temas edince kızaran bir yüz cildim var. herhangi bir sanat dalına yeteneğim yok. Fazla arkadaşım yok. Var olan arkadaşlarım ile de fazla samimi değilim. Ciddi anlamda üç kız arkadaşım oldu ikisi beni aldattı. Maddi durumum yok. Ahım şahım bir hayat yaşamıyorum. Çok çabuk aşık olup çok çabuk ayrılıyorum. Göğsümde ufak çaplı çöküklük var. Burun kemiğim içten sağa doğru biraz eğimli olduğu için on ay sinüzitim.

Daha önce hiç bir kız arkadaşım bana hediye almadı, yemek ısmarlamadı. Sigara kullanmam alkole de param yetmez. Çok zayıfım. Bayramlarda telefonuma mesaj gelmez.

Unutkanım. iyi derecede bilgisayar kullanırım hatta web dileri ve visual c++ gibi dilleri bilirim. Ama üst komşumun 9 yaşındaki çocuğu i7li bilgisayardan kraloyuna girerken ben celeron işlemcili biligisayarda 4gb kotalı internetimle dünyadan kopmamaya çalışırım. Hatta on gündür kota dolduğu için telefondan giriyorum.

Ama gel gör ki yüzüm hep gülüyor. Hep tebessüm ediyorum. Otobüs kartımı okutup "bakiye yetersiz" yazısını gördüğümde, öğle yemeğini dışarıda arkadaşlarla yemek için elimi cüzdana attığımda yalnızca bir kaç madeni para kaldığını gördüğümde, el ele tutuşan çiftleri gördüğümde, yanımdan son ses müzik açık araç kullanan gençleri gördüğümde hep tebessüm ediyorum. Hiç başımı öne eğip "ah be kader... ah be adalet... " diyemiyorum, demiyorum.

Çünkü hayat çok güzel... Gerçekten bak çok güzel. Görmek mesela. Mercekten geçiyor, gözün arkasına düşüyor sarı noktaya oradan beyne iletiliyor. Ulan nasıl oluyor? Anlamak, düşünmek. Bunlar nasıl şeyler böyle? Bu kadar müthiş sistemler iç içeyken ayrıldığım kıza, boş cüzdana mı üzüleyim? Maddi şeylere mi üzüleyim? Her şey bir avuç kum gibi, yalnızca parmaklarımızın arasından akıp gidiyor.

Özet: Hayat süper bee..