hırsızlık anılarımızı anlatıyoruz

lise üçüncü sınıftaydım. bir kaç arkadaşım ehliyetleri olduğu için okula kendi arabaları ile geliyorlardı. çok kıskanmıştım. kendi kendime "neden, neden benim de bir ehliyetim yok? neden ben bir sene önce doğmadım?" sorularını sıralıyordum. yarım saatlik buhranın sonunda karar vermiştim, akşam annemin arabasını çalacaktım. ancak bir sorun vardı. annem emniyet müdürüydü. nasıl olacaktı? hemen beyaz tahtamın başına geçip, plan yapmaya koyulmuştum. 5 dakikalık çalışmanın ardından planım muhteşemdi. giriş kapısının 45 derece sağında bulunan anahtarlıktan garaj kapısının, arabanın ve evin anahtarlarını alacaktım. ardından ver elini araba. gece olmuştu. yatmışlardı. odamdan aşağıya iniyordum. triplex evimizin en üst katında ben, alt katta da babamların odası vardı. ses yapmadan aşağı indim. anahtarları aldım ve garaja gittim. garajın kapısını açtım, ve garaja girdim. aldığım araba anahtarı annemin değil, babamın arabasının anahtarıydı. artık buraya kadar gelmiştim, geri dönmek olmazdı. babamın arabasını kullanacaktım. en ufak bir çizik dahi olsa sıçmıştım. zira babamın malları çok kıymetlidir. düşündükçe korkuyordum. sonunda korkum daha ağır bastı ve arabayı çalmadan, odama geri döndüm.

bu da böyle bir anımdır.