asla kapanmayacak olan çocukluk yaralarımız

önceden zengin ama evlendikten 5-6 yıl sonra bütün parayı yemiş bir babam vardı. ben evliliğin 8.senesinde doğmuştum ve yokluğun fakirliğin her şeyini çok iyi yaşamıştım. küçükken herkes gibi oyuncaklarım olmadı. ya da arabayla gezemedim. uzun yıllar kredi kartı ve borçlarla uğraştık. bir gün babam işten çıkarıldı ben 9-10 yaşlarındayım. dışarı çıkalım hem keyfin yerine gelir demiştim biraz sinirlense de kırmamıştı beni. o gün cebinde toplasan 6-7 lira para var. 3-4 lirasıyla benim karnımı doyurup kendi yemedi. bende biraz bırakıp al baba ye demiştim durumu anlayıp. hala içimde yaradır bana o an ki bakışı. gözlerim doldu amk yazarken. her neyse geriye kalan 2,5-3 lirasıyla bana önceden beğendiğim bir topu almıştı. ulan topu aldıktan sonra sevindim ben tabi teşekkür ederim baba falan dedim. "senin gözünün içindeki ışıltıya kurban olurum ben yavrum" deyip sarılmıştı. hem ders hem de yara olarak kaldı bu hafızamda.

gece gece ağlattınız beni amk