cuma

müslüman geçinsem de nefret ettiğim gün itiraf etmem gerekir ki. cumayı beklerken öğleden önceyi cumadan sonra ise öğleden sonrayı yaşamayı bir türlü beceremiyorum. gün benim için bir bütün ve bölünmesi huzursuzluk veriyor bünyeye.

samimiyetinin kaldığını düşünmüyorum. sözde cemaatle kılınması farzdır ancak ortada bir cami cemaatinin olduğunu düşünmüyorum. diğer günler 5 vakit boyunca %10 kapasiteyle bile dolmayan bir mekan bugün çerçevesinde ağzına kadar tıklım tıklım oluyor. bilen bilir çıkışta -allah kabul etsin- şeklinde dileklerde bulunmak adettendir ancak sözümona cemaat birbirinden bunu bile esirgiyor. namaz süresi sona erer ermez herkes yannantan kurtulmuş gibi işinin başına koşuyor kimsenin kimseyi giblediği yok. camiler klimacı dayılara kalmış durumda. sıcakta tanrı hakkı için 10-15 dakika terlemektense vantilatör klima nereye vuruyor diyen züt kılları ağarmış moruklar mekan içinde köşe kapmaca oynuyor. mahalleler o kadar büyüdü ki kimse kimseyi tanımıyor. önünde tesbih olmadığı görülen insanın yanına tesbih atmak bile ufak ama güzel bir ayrıntı idi bunu bile umursayan kimse kalmadı artık. kısacası sayıca artıyoruz ancak insanlık erdemleri açısından sıfıra sağdan yaklaşmaktayız. hal böyleyken birlik ve bütünlüğün ancak sembolik bir gösterimi olan camiide ibadet bana çok samimi ve huzurlu bir eylemmiş gibi gelmiyor gelemiyor. derdimi anlattığımı düşünüyorum panpalarım. hayırlı cumalar.