1. 76.
    +3
    en son 5-6 yaşlarında dayak yediğimde sinirimden ağlamıştım. taa ki tüm sevdiklerimi bir bir kaybetmeye başlayana kadar, sonra ecel gibi çöken gecenin karanlığı.. taşın sert olduğunu artık farkedebilen insanlar için gece öyle bir üzerlerine çöker ki, bir bilseniz. artık hiç yabancı değilim bu ağlama mevzusuna, çok geç tanıştık ama yakamı bırakmaz pek..
    tek tesellim kendime yalan şeyler uydurup onlara hiç ağlamamış olmak
    ···
   tümünü göster