kuyucaklı yusuf

kitap çok iyi. yusuf'un hayata yabancı şekilde bakmasını kendime çok yakın buldum. muazzez'e yazdık oldu amk :( şakir senin ananı gibeyim diyerek kitaptan beğendiğim birkaç cümleyi paylaşmak istiyorum çok fazla spoiler'a girmeden.

---
kapalı büyüyen ve bu şekilde bütün tabii arzu ve ihtiyaçlarını içinde hapsetmeye mecbur olan genç kız*, gayet tabii olarak, sinirli ve manen bozuk bir mahluktur.

onu* her istediğini yapan korkunç bir şey olarak tasavvur ediyordu; ve şimdilik onun, pek dehşetli olduğu söylenen, gazabını ayaklandıracak bir şey yapmadığını bildiği için, kendisinden korkmak ihtiyacını da duymuyordu.

Şu anda bu koskoca dünya üzerinde kendisini* düşünen bir tek kişi bile mevcut olmadığına o kadar emniyeti vardı ki, aci bir kabadayılıkla kendisi de hiç kimseyi düşünülmeye layık bulmuyor; fakat bundan, sebebini anlayamadığı bir üzüntü duyuyordu.

etrafına daima bir yabancı gözüyle bakmış, hiçbir yere bağlanmak arzusu duymamış, bu yalnızlığının gururu içinde memnun olmaya çalışmıştı.*

bir insanı sevebilmesi için ona hayran olması lazım geldiğini biliyordu.*

belki bu şehirde adam öldürmenin biraz şerefli ve kahramanca bir şey gibi telakki edilmesi, belki de bu katlin kendi kızı için olduğunu bilmesi, ona* şakir'i daha sıcak gösteriyordu.

bu kadar saadeti onu verene göstermek doğru değildi.*

"niçin ben hiçbir şey değilim?"*

kendinde her şeyi yapabilecek kuvveti görmek, sonra yapacak hiçbir şey bulamamak...

hayat bu derece manasız ve insan dünyaya boş durmak için gelmiş olamazdı.

şimdi o*, kendisine bu kadar uzak bulduğu bu dünyada, ne kadar müthiş azaplar çekiyordu!
---