ablam ben abim ve saçma bir hayat

biraz moral bulayım diye fazılın yanına gidiyorum, çilekli kırmızı bir şey içiyor markası şuan aklımda değil.

-lan fazıl, bunlar domuz kanıyla yapılıyormuş haberin var mı?
-oha harbi mi lan?

cevap verme gereği duymamıştım, ne kadar saf arkadaşlarım vardı. ananı gibiyorlar desem oha ciddi misin bile diyebilirlerdi. canım içten içe hulusiye sıkılıyordu, ne zaman zor durumda olsam hep yardımıma koşardı ama ben koşmazdım, boşa yaşıyorum ben.

okul çıkışı hulusi ile bizim eve gittik fifa oynamaya, 5 maç yaptık 4ünü ben kazandım. şaşırmıştım aslında hulusi beni yenmişti. aslında hulusinin hayatı o kadar zor değildi, ulan bu hulusi ismini 4-5 kere kullanınca çok saçma çıkmaya başlıyor amk dikkat edin buna. hulusi hulusi hulusi... benim memesi küçük bir ablam vardı, onun yoktu. bu yüzden şanslıydı, dalga konusu olmuyordu. hulusiye ailevi sorunlarını konuşmak ister misin dedim.

-neyi konuşalım, öldürücem kendimi o olacak yakında. bizim ne suçumuz var lan? 8 yaşında kardeşim var çocuk kavgayla büyüdü resmen.
-ne desem boş be hulusi, bir mucize olur düzelir belki.
-mucizelere inanmam ben kanka, beni geçtim 8 yaşında ki çocuk nasıl büyüyecek annesi babası ayrı? bunu düşünemiyorlar mı? aklım almıyor aga bıktım gerçekten.

bu duygusal ve anlam dolu konuşma benim için fazlaydı. biraz daha fifa oynadık sonra hulusi evine gitti.