ablam ben abim ve saçma bir hayat

akşam biraz hulusiyi düşündüm. konuşmalarımızı 2-3 kere gözden geçirdiğimde gerçekten onun adına üzülmüştüm, her ne kadar memesi küçük bir ablam, aşırı sosyal bir abim, babamın her yaptığını eleştiren bir bir babannem olsa da tatlı bir ailemiz vardı. hulusiyi düşündükçe içim parçalanıyordu. ama yapacak bir şeyim yoktu, en çokta bu koyar zaten adama, sorunu biliyorsun ama çözümü yok. biri zorla her yerini bağlayıp tecavüz etmiş gibi oluyor, farklı bir duygu. ablam yüzümü görünce yanıma geldi.

-neyin var lan senin?
-yok bir şey.
-çok kötü görünüyorsun lan noldu?

ablam neden bu kadar kabaydı? benden daha delikanlıydı. ablama asılan olursa ben gidip dövemiyorum benim asıldığım ama bana yüz vermeyen kız varsa ablam gelip kızı dövüyordu.

-neden memenin bu kadar küçük olduğuna üzülüyorum abla, gerçekten üzgünüm büyür kafana takma.
-insan gibi bir şey soruyoruz şu dediğin laflara bak, beğenen böyle beğenir.
-gerçekten seni böyle beğenen var mı abla?
-evet.
-babama söylicem.
-si...
-tamam kes. anladım.

babam yine abimi soruyor kimseden cevap alamıyordu, telefonu da kapalıydı huur çocuğunun. aslında endişeleniyordum ya bu muallaknin başında bir bela varsa? aman banane amk diye geçiştirdim.