burada sadece içimi döküyorum

onun bu en zor zamanlarında yanında olamamak çok koyuyordu öyle böyle değil.

neyse aradan bir kaç ay geçti annem aradı, kızımız olmuştu. ben direk aslıyı sordum. iyi olduğunu, ama şuan kendinde olmadığını söyledi. kendine gelince burayı aramasını söyledim.

sağolsun komutanım çok babacan birisiydi, hafta sonuna izin verdi. cuma akşamı cıktım yola, pazartesi en geç 19.00 teslim.

ben gelene kadar zaten hastaneden cıkmıştı aslı. evdeydi. eve geldiğimde aslıyı ve bebeği gördüğüm zamanki manzarayı malesef tarif edemiyorum gene. tüm hareketlerim salak gibiydi.

ailem sağolsun, dünya ahiret destek çıktılar bize, onlar olmasa o dönemler ne halt yiyecektik hiç düşünemiyordum bile.

neyse artık 2 ay kalmıştı, güç bela bitirecektik kısmetse