feneri sevmem ama paok u tutacak kadar alçalmam

fenere karşı paoku tutan muallakler iyi dinleyin.

benden ala fener düşmanı bulamazsınız; ama bu düşmanlığın bir sınırı var. işte bu sınırlardan biri fenerbahçe'nin yunana karşı oynadığında ortaya çıkar

tarihinizi unutup soysuzlaşmayın. bu akşam karşımıza çıkacak olan bu topraklarda gözü olan düşmanımız ulan düşmanımız. tarih boyunca düşmanımızdı.

müslüman analarımızı babalarımızı öldüren bin kurularıydı bunlar.

bu akşam kalbim volkan ile emre ile bilica ile birlikte atacak. bir galatsaraylı olarak galatasarayı desteklediğimden çok feneri destekliyorum.

haydi fener türklük için müslümanlık için gib paok'u. içimizdeki ve dışımızdaki soysuzları sevindirme sakın.

son olarak şu şiir gelsin

yediyordu elif kağnısını,
kara geceden geceden.
sanki elif elif uzuyordu, inceliyordu.
uzak cephelerin acısıydı gıcırtılar.
inliyordu dağın ardı, yasla
her bir heceden heceden.

mustafa kemal'in kağnısı derdi, kağnısına.
mermi taşırdı öteye, dağ taş aşardı.
çabuk giderdi, çok zütürürdü elifçik,
nam salmıştı asker içinde.
bu kez yine herkesten evvel amıştı yükünü,
doğrulmuştu yola, önceden önceden.

öküzleriyle kardeş gibiydi elif.
yemezdi, içmezdi, yemeden içmeden onlar.
kocabaş çok ihtiyardı, çok zayıftı.
mahzundu bütün bütün sarıkız, yanı sıra.
gecenin ulu ağırlığına karşı,
hafiftiler inceden inceden.

iriydi elif, kuvvetliydi kağnı başında.
elma elmaydı yanakları, üzüm üzümdü gözleri.
kınalı ellerinde rüzgar geçerdi daim.
toprak gülümserdi çarıklı ayaklarına.
alını yeşilini kapmıştı, geçirmişti
niceden niceden.

durdu birdenbire kocabaş, ova bayır durdu.
nazar mı değdi göklerden, ne?
dah etti, yok, dahha dedi, gitmez.
ta gerilerden başka kağnılar yetişti geçti gacır gucur,
nasıl dururdu mustafa kemal'in kağnısı?
kahroldu elifçik düşünceden düşünceden.

aman kocabaş, ayağını öpeyim kocabaş
sür beni, öldür beni, koma yollarda beni
geçer zütürür ana, çocuk mermisini askerciğin
koma yollarda beni, kulun köpeğin olayım,
bak hele üzerimden ses seda uzaklaşır
düşerim gerilere, iyceden iyceden.

kocabaş yığıldı çamura,
büyüdü gözleri büyüdü yürek kadar
örtüldü gözleri örtüldü hep.
kalır mı mustafa kemal'in kağnısı bacım?
kocabaş'ın yerine koştu kendini elifçik,
yürüdü düşman üstüne yüceden yüceden...