dua

arapça ya da türkçe, kitaba uyarak ya da ruhunuzun içinden dökülür şekilde, genelde allah'a ihtiyaç duyduğumuzda veya ona sığınmak istediğimiz vakit dua ederiz.

bazen şükretmek için..

ama son zamanlarda, neredeyse her dakika eder oldum zira hayatta öyle çok şeytana uyan insanlar var ki..
bazen başa çıkamadığın ya da çıkamayacağın vakit tek çare allah gelir aklına.

belki çoğu insan farkındadır ama bu hayat bir sınav olduğundan, genelde insanların nefsine bırakılmış bir kurgu ilerlemekte..
2 seçenek var ve herkes her defasında bu iki seçeneklerden birini tercih etmekte özgür öyle ki; bir insan diğerinin hayatını kolaylıkla mahvedebiliyor.. yani iyiliği seçmediğiniz vakit, insanlık dışına çıkabiliyorsunuz.

insanlar bazen öyle kötü şeyler yaşayabiliyor ki; öyle çaresiz anları olabiliyor ki öyle mağlup oluyorlar ki bazen akıl,ruh, inanç ve iman gibi sahip oldukları özelliklerini de kaybedebiliyorlar.. bazen de şeytana uyup, bir anlık yahut uzun vadeli sapkınlıklara dahil olabiliyorlar..

insanlar bu yanlışlarladan/yanlışlara neden olanlardan kimi zaman kaba kuvvetle bazen konuşarak bazen de dua ile korunmak, çözmek ya da engel olmak ister.

yanlış bir şey yapmak istemiyorum.. insanlıktan çıkmak gibi bir düşüncem ve niyetim yok, hoş çıkabileceğimi de sanmıyorum ama bazı problemleri insanca çözmekten yanayım, tabi tek taraflı bir şey değil bu, karşı tarafında aynı dili anlaması gerekir.

bundan emin değilim, yapabilir miyim bilmiyorum bu sebeple şuan sadece yaratıcımın affına sığınarak, dua etmek ve yalvarmaktan başka imkanım yok.

şüphesiz ki o, bu hayatı yaratan ve her şeye sahip olan sonsuz kudrete sahip.