taklu deniz kıyılarında yüzmenin güzel bir şey olduğunu zannetmek.

o kadar taka batmak ki hayatın zaten taktan ibaret olduğunu düşünmek. en başından beri hep taktan bir hayat yaşamanın getirdiği bağışıklık zaten bu.

mahalle arasında paslı çivileri toplamaya çalışıp kazanacağın 3 kuruşu düşündüğünde mutlu olacağını düşünmek. fazla değil trene atlayınca 3 durak sonraki semtteki çocukların lunaparklar içerisinde büyüdüğünü bilmeden, hayal bile edemeden.

yaz tatilinde amk caminin deyip kuran kursuna gidiyor gözükmek. ama gizli gizli su satmaya çalışmak... aslında bir tak da kazanmamak ama bunu yapmak zorunda hissetmek kendini. bu sorumluluk omuzlara doğuştan yüklenen doğum lekesinden farksız.

peh amk, mahallede kavga ettiğin kız için mahalle kabadayısından aylarca kaçmak sokağa çıkmaya korkmak. ama büyüdüğünde dost olduğun o çocuğun bir kurşun ile pisipisine öldürüldüğünü öğrenmek. susmak ve yutkunmaktan ibaret kalmak.

gibeyim böyle dünyayı deyip hayaller kurmak. gitmek, okyanuslarda kaybolmak sonunda seni limana bağlayan için gibe gibe geri dönmek. dönmek zorunda olduğunu bilmek.

insan takun içinden çıktıktan sonra taklar içinde büyüdüğünü öğreniyor.