Artık yaratılış gereğimiz midir bilmem ama insan hayatı kavramaya öğrenmeye başladığından beri hep bir yarımı tamamlama hep bir doyuma ulaşma peşinde.En önemli arayış ise kendi yarını arama olsa gerek."O"diye adlandırdığımız aslında bilmediğimiz, tanımadığımız bir umut yüklediğimiz o gülüşü harikulade, gözleri gökyüzü olan ,yüreği tüm insanlığın sevgisiyle donatılmış şahane insan..

Aranıyor, aranıyor..Aradığınız kişiye şu an ulaşılamıyor. Yalnızlar sorsanız halinden memnun, bekleyenler ise "Onu" bulana kadar deneme yanıma yönteminde.Ama ortak payda şu ki bu dürtü kim inkar etmek isterse istesin var. Kimi zaman zapt etmeye uğraştığın ,bilmek istemediğin bu derin, hissi gıdıklama bizim bir parçamız.

Kiminle konuşsam "Mücadeleci, coşkulu,savaşçı" o ruhu arıyor. Herkes istiyor ama kimse bulamıyor ne tuhaf öyle değil mi?Hele bu zamanda kaldı mı böyle insanlar? Büyük bir çoğunluk en çok kendini seviyor -artık."O" diye diye herkeste birbirini eskitiyor.Ne tuhaf senin aradığın, beklediğin yeri geldiğinde susturmak istediğin bu his ne yazık ki yarımını tamamlayamıyor çoğu zaman.Ama diyoruz ya hep " Bir umuttur yaşamak.."

Hiç evliliğinin üzerinden minimum beş yıl geçmiş insanlarla konuştunuz mu ?Kiminle konuşsam büyük bir hayal kırıklığı olduğunu söylüyor. Büyük sevgilerle başlayan herşey sonunda cam kırıklarından farksız oluyor.

Gecenin bu saatinde "acaba var benim gibi bir garip?" diye düşünürken bu kelimler patır patır düşüveriyor. Eğer sende benim gibi garipsen, hafiften çatlak ve kendini çoğu yönden kusurlu da görüyorsan, insanlara yabancılaşmışsan ben hala Dünya'dayım seni tanımak istiyorum. Tüm karanlıkları yara yara.. Eskitmeden,parçalamadan..

(bkz: )sevgi, tuhaflık,gece, saçmalama