önce çocukluğumdan bahsedeyim ki kişiliğim bakış açım hakkında az birşey bilgi sahibi olun.

tipik bir çok kişi gibi sessiz sakin etrafına bir kötülüğü olmayan sıradan biriydim. ailem çoğunuzunki gibi fakir bir aileydi. babam eve bazen gelir bazen gelmez böyle böyle büyümüş biriyim. babam bana yabancı biri gibisiydi. hiç bir zaman kafamı okşayıp seni seviyorum dememiş yada diyememiş birisi adına ne derseniz diyin. babam eve geldiğinde abimle koşar mutfağa anneme yardım etmeye giderdik. dediğim gibi bir yabancı gibiydi işte. haftada bir kaç gece eve uğrar sonrasını bilmezdik. babam kızardı niye yanımda durmuyorsunuz diye bişey demezdik. eve para doğru düzgün getirmez, annem merdiven silmeye ve gündelik ev işlerine giderdi. bebekken doğru düzgün yiyecek birşey bulamaz seni mısır unuyla büyüttüm diye anlatırdı. böyle bir yapıda büyüyüp liseye geldim işte. çocukluğu fazla kurcalamaya gerek yok. iyi bir anımızda pek yok