geceler boyunca düşündüm ve sonunda aramaya karar verdim. bir gece içtiğim bir gece arayarak 'melek ben sensiz yapamıyorum dedim. olmuyor çok zorluyorum ama gülüşün, o gülüşün çıkmıyor aklımdan' dedim. o da biz yıprandık artık yapamayız dedi yaparız olur dedim. ertesi gün yanına gittim. bana karşı çok soğuktu o eski melekten eser yoktu adeta. ben garibim saf aşık. kızın dibine düşecek her söylediğini yapmaya hazırdım. orada ikna ettim onu. elini tuttum ve 'bizi, beni bırakma' dedim. güldü. ardından sarıldı. o an göz yaşlarımı tutamadım tabi. ufak ufak damlalar süzülüyor kendime hakim olamıyordum. o da göz yaşlarımı siliyor artık bizi hiç bir şey ayıramaz diyordu. inanıyordum bende. salak aşığım ya ne yapayım. inandım. ardından tekrar beraber olduk. 2 yıl kadar bu beraberlik. ta ki babasının arkadaşının oğluyla tanışana kadar. böyle sürekli ayrılıyormuşuz gibi gözüküyor ama aradaki mutlu günleri atlıyorum. toplamda 4 yıldan fazla sürmüştür. o bin oğlu melekle samimi oldukça deliriyordum ben tabi. en son dayanamadım.

edit: patronunun oğlu değil yanlış yazmışım babasının arkadaşının oğlu