eskiden

ne Facebook bilirdik ne Twitter. Pepe ile Cailou ile büyümedik biz. Pokemonlarla büyüdük. Havalı çocuk, Facebook'ta 2000 tane arkadaşı olan, durumlarını 1000 kişi beğenen değildi. En çok kimin tasosu varsa, oydu en havalı. Kaldırımlarda toz içinde kalırdık, dizlerimiz kanardı. Kabuk tutunca da yarayı kaldırmayı severdik. Sehpaları ters çevirip içine oturur sonrada kendimizi iterdik. Kaslı yakışıklı erkekler ; güzel kadınlar değildi hayalimizdeki insanlar. Anne ve babalarımızdı.. Hep onlar gibi olmak isterdik. Eskiden sadece gerçek olmadığını bildiğimiz halde "Öcü"lerden korkardık. Şimdi, insanlar gölgelerinden bile korkuyorlar. Nerde o kaldırımlarda taso oynayan çocuklar? Nerde bigibletin arka tekerleğine pet şişe sıkıştırıp motor sesi çıkaran çocuklar? Evine ekmek zütürebileni "erkek" biliyorduk. Şimdi, sigara içip, kızlara laf atmanın "erkeklik" olduğu sanılıyor.. Çok değil, 5-10 yıl önceydi bunlar. Ne oldu da değiştik.

Keşke hala yaramaz birer çocuk olsaydıkda sadece dizlerimiz kanasaydı