edit gerçek...
biz o kadar fakirdik ki günlük kahvaltı ve akşam yemeklerimizi spontane ayarlardık... buzdolabımız yoktu ..tel dolabımız vardı... babam yoktu yani vardı ama ayrı yaşıyordu.. abim ben annem dayım kalırdık genelde kahvaltılıkları bakkaldan günlük alırdık.. 100 gram peynir biraz zeytin 3 yumurta şeklinde gün gün alırdık dayım alırdı bize garson olarak çalışırdı.. öğrenci evi gibiydik.. üst katta yeni evli abim vardı yengem bizi hep kovalardı evine sokmazdı bir gün dolabını açtım içeride bir sürü meyve hatta üzümle o zaman tanıştım... neyse... çamaşır makinemiz yoktu annem leğenlerde yıkardı çamaşırları ve aynı leğenlerde küçük piknik tüpünde kazanda su ısıtıp yıkanırdık... televizyonumuz yoktu.. üst katta abim de izlemeye kalksak yengem kovardı.bir gün annem eve philips tv aldı taksi ile yanaştı eve ... o gün böle bi sevinç bayram yoktu artık benim için.. sabahlara kadar başından kalkmadım... atarim olmadı komşu çocuklarının vardı onlarda takılırdım arada... tabi çocuktum 90 lı yıllar her şeye rağmen hep gülerdim mutluydum ..babamın huzur evinde yaşıyor olmasının ne demek olduğunu lise yıllarına kadar idrak edememiştim..o yıllarda büyüdüm ve bıraktım çocuk olmayı ayakkabı sayası yapılan atölyelerde...