Bazen hayatta canım sıkılıyor olduk olmadık şeylere üzülüp kızıyorum kendimi kesiyorum.
Dayanabilme sınırımın sonunda olduğumu hissediyorum.

Sonra aklıma bu biber turşuları geliyor ve yüzümde çok küçücük bir sağ yanağımın seyirmesiyle beraber gülümsemeyi andıran birşey beliriyor.

Kendimi kesmek yerine bu biberin acılığının verdiği zevk ve aromasıyla kahrolup gidiyorum.

Tahtalara yatıp rüyasında koşan köpek misali tepiniyorum ve ani çevikliğimle kalkıp duvara çarpıp yeniden düşüyorum.

Yerde yanağım seyirmeye devam ediyorken geleceği düşünüyorum.

edit: Tabii ki yarım ekmek tavuk veya dönerin yanında yiyorum amk. o kadar da mazoşist değilim.