burada duyabileceğiniz şeyler sizi şaşırtabilir . fakat tamamen gerçek bir hikayedir ve kendi hayatımdır.

bu hayatta hiçbir amacım olmadı . küçüklükten beri sorulan klagib ileride ne olacaksın gibi sorulara tamamen saçma sapan geldiği için başımdan gitsin diye sallamasyon şeyler söylerdim. Daha 7 yaşındayken bile insanları anlamaya başlamıştım .

özet geçeyim. yaşım 15 e geldiğinde birden bir sıçrama oldu ve sıgaraya başladım . daha sonra içki. daha sonra derken tinerden taşa kadar çeşitli şeyleri denemeye başlamıştım. ilginç arkadaşlarım olmaya başladı . günüm boş ama çok da güzel geçiyordu . evde hiç mutsuz olmadım çok şükür . ama hiç mutluda olamadım. annem babam bana gereken her şeyi verdi . sevgi dışında desem yeridir. ya da vermek istediklerini ben alamadım farklı şeyler bekliyordum bilmiyorum.
derken yaş 18 oldu ve eve bile gelmemeye başladım . elime geçen her parayı arkadaşlarla bi koalisyon yaparak uyuşturucu parası birleşmeye başladık . sadece günde 10 dklığına eve ugruyodum o da evdekilerin bakışlarına maruz kaldıgım için paramı alıp gidiyodum .
nedense hiç beddua üzerimden ekgib olmamış gibi hissediyorum . bir yandan da allahın eli hiç üzerimden kalkmamış gibi. çok farklı hissediyorum . yaptıgım her hatada bir yere tosladım . ve çok fazla hata yaptım . ve yaptıgım her hatada başıma bir şeyleri kakan birileri vardı. bu tipler ömürleri boyunca önüne bir hedef koymamış memur kafalardan başka bir şey değillerdir ama sürekli hayatla ilgili bir şeyler söylerler sizde inanırsınız vs. . oysa hata yapmam ve bunlardan ders almam gerekiyodu. derken kendimi eve kitledim . her şeyi tek yapmaya başladım . insanlardan bunalmıştım. hiçbir şeyin amacı yoktu. sevgilimden ayrıldım. arkadaşlarıma veda ettim vs. ve eve girdim . alkolumu tek alır tek içer , biraz ot alır keyfime bakardım . derken bir baktım kendime artık gündüz dışarı çıkmıyordum , artık biriyle konusmuyordum . karanlıga küfür ediyordum . güneşten nefret ediyordum . derken bir baktım yaşım 22 ye geldi . inanamadım . günlerin nasıl geçtiğini ezberliyordum . eve o ilk girişimden şu ana kadar neler yaptıgımın resmini bile çizebilirdim . her anım kafama kazınmıştı. nasıl geçer bu kadar hızlı zaman inanamadım . çok güzel işlere girdim ama değerlendiremedim. daha çok girdiğim işlerde bile bulunduğum şirketlerin torbacılığını yapıyordum neredeyse. Karşıma hiç düzgün birisi çıkmadı . neden çıkmadı demek bile gelmiyordu içimden . sadece kafamı eğiyordum ve bana hükmetmelerine izin veriyordum . aklınıza gelmeyecek , orgeneral babanız olsa sizi benim girdiğim yerlere sokamayacak yerlerde çalıştım. en sonunda torbacı olmaya karar verdim . ot yetiştirmeye başladım . herkese vermeye başladım . ipsiz bir mahallede yaşadığım için kısa sürede adım çıkmıştı bile . nolduğunu anlamadan polisler gördüğü yerde zütürmeye başladı . çizgiden çıkmak üzereydim ki yanlışımı anladım bu kadar basit olamazdım . eve kitledim kendimi tekrar . arkadaşlarım bile yüzüme mal dercesine bakmaya başladı . olan bitenin hep olumsuz ekgib taraflarını gördüğü için bizim mal milletimiz iyice kendimden soğumuştum . her şeyden tiksinmeye başladım . ve bu lanet insanlardan intikam almak için aklımda tek bir şey vardı . okumak . ama bu saatten sonra olabilr miydi ? herkes daha üni sınavlarına bile girmediğim halde . bir ünide olmadığım için mal gözüyle bakıyordu . hiçbir şey yapmadan biraz mat. öğrenerek 350 gibi puan yaptım lys de . ve uluslararası ticaret okumaya karar verdim . baştan beri amacım buydu. tek isteğim sağlam bir kaçakçı olmaktı . lisede bile derslerim iğrençken biraz çalışarak derece yapmaya başladım gerisini getirdim. öğretmenler hep benden nefret etti. çünkü yaşım üni bitiren birinden daha byüük olmasına rağmen ben daha yeni okula başlıcaktım. 4 sene 7 kere derece yaparak okulu bitirdim . yaşım 26dı . unutmadığım bir şey vardı . yaş sorunu . aklımda tek şey uyuşturucu ticareti . işle ilgili hiçbir yerde çalışmadım. çünkü bana kazandıracakları hiçbir şeye inanmıyordum . etrafına bakarsanız stajerlerin hiçbir tak bilmediğini görürsünüz. meslek dışında. okulum güzel bir okul olmasına rağmen o kadar derece olmasına rağmen iş bulamıyordum ve dilim yetersizdi. odtü boğaziçi okumadıktan sonra hepsi hikayedir bilirsiniz . bunun üzerine çince , fransızca , ingilizce dillerini öğrendim. çine gittim ve sokağa atılmış köpek gibi ortada bekledim uçaktan indikten sonra. hiçbir şey bilmiyorum ama bir amacım var. ne yaptığımı bile bilmiyorken biraz otelde , biraz dışarda kalırken sokak arkadaşları edindim . çok güzel arkadaşlardı. derken uyuşturucuya devam ettim o arkadaşlarla ama hiçbir zaman düzgün bir kanal bulamadım . türkiyeye dönmeye karar verdim . geçici işlerde çalıştım dayanamayıp tr ye geri döndüm. hiçbir yerde çalışmak istemiyordum. askerliğimi bile yapmamıştım. bu ülkeye ne borcum var ? ve sünepe gibi ailemin yanında yaşamaya başladım tekrar . istediğim işlerin hiçbirinde çalıştırtmıyorlardı. basit işlerde beni kabul etmiyordu ya yol veriyorlardı . ya da hpsi beni tanıyormuş gibi 1 ay sonra çıkarılıyorum veya çıkmak için bir şeyler yapıyordum. şimdi evde oturup günde 2 paket sıgara içen sünepe hiçbir işe yaramayan tüm gün aynı noktada bulunan sünepeyim. oturdum ve ölümü bekliyorum . ne yapmam gerektiğini bilmiyorum . aile denen şey olmasa bunca şeye rağmen şimdiye ölmüştüm her halde.

Amaç yanlışsa sonuçta hep yanlış olacaktır . ama herkesi farklı bir şey motive eder kimini para kimi evlilik , kariyer ve benim gibi ilginç mahlukatın olduğu gibi uyuşturucu. hayatta tek amacım bu . hayata bunun için gelmiş gibiyim . ama hiçbir şeyi tam yapamıyourm . ya geç kalıyorum . ya da yetişemiyorum.