pampalar benim annem 20 senelik memur emeklisi 1999 Gölcük depreminden sonra başka şehre taşınıncaya kadar durumumuz idare ederdi. Taşındığımızda herşey alt üst oldu. ilkokul zamanları haftalarca üst üste patates ve soğanla ilgili yemeklerin her türlüsünü yedik. Yine bi ara evimizde hiçbirşey yoktu cuma pazarı toplandıktan sonra annem hadi gezmeğe gidelim dedi evden çıkarken pazar arabasını da yanına almasına anlam veremedim önce. Sonra pazar yerine geldik. Annem tezgahlardan arta kalan domates soğan falan toplamaya başladı. O zaman çocukluk tabi bize oyun gibi geliyordu. Etraftaki insanlar tavşanlarına, koyunlarına, tavuklarına topluyorlardı artıkları. Daha sonra ergenlik zamanları pazar yerinde çalışmam için bana iş ayarlamışlardı. Anadolu lisesinde okuyoruz ya amk işi beğenmemiştim. Daha sonra annemin sırf bizi doyurmak, boğazımızdan haram lokma geçirmemek için gururundan kıstığı fedakarlıklar aklıma geldiğinde içli içli saatlerce ağlamıştım. şimdi durumumuz Allah'a şükür daha iyi ama annem bazı sağlık sorunları yüzünden kendi ihtiyaçlarını göremez durumda elimden geldiğince yardımcı olmaya çalışıyorum hakkını ödeyemem ama umarım evladı olmamdan mutludur .