Yürü dedim yağmura aldırış etmeden seni eve bırakayım. Evi uzak değil zaten. Girdi koluma yürüyoruz ağlama artık diyorum nolur. Benim yüzümden ağlıyorsun zaten sus dayanamıyorum. O ağlamaya devam etti bende gözyaşlarımı tutamadım başladım ağlamaya. Eve kadar gözlerimizden yaşlar süzüle süzüle geldik. Ne yapacaksın şimdi dedi bilmiyorum dedim. Apartmana girene kadar bekledim. Apartmana girince geçtim bir parka oturdum yağmurun altında ağlamaya başladım. Yağmura göz yaşlarım eşlik etmeye başladılar. Yaklaşık 3 saat gibi bir süre bekledim oturdum ağladım. Kalktım gittim eve. Annemle konuşmaya çalıştım. Anne dedim ne yapacağız biz şimdi nasıl yapacağız para işini. Tazminat alacağız ya oğlum onunla bir süre idare ederiz dedi. Tamam dedim. Sonraki günlerde tazminat işi yalan oldu. Suçu babama attılar eldiveni yokmuş kaskı yokmuş ayakkabısı yokmuş iş güvenlik önlemi almamış. Tazminat vermediler bize. Öyle kalakaldık. Yapacak tek şey vardı benim açımdan oda çalışmak. Zaten tembelin tekiydim annemi çalıştırmazdım hele kız kardeşimi hiç çalıştırmazdım.