4. ya da 5. sınıfa gidiyorum. ilkokul aşkım vardı bi tane. Adı Sena olsun. Annelerimiz filan baya iyi arkadaştı. Hep beraberdik nerdeyse. Neyse. Biz böyle sevgili gibi takılırdık. Ben kilo almaya başlayınca bu zilli başka bi çocukla takılmaya başladı. Onun adı da Ali olsun. işte sınıfta dans gösterileri filan oluyo hep bunlar eş oluyo bana çirkin kız düşüyo filan. Annelerimiz de eskisi kadar görüşmüyolardı. Hepten kızdan kopar olmuştum. Çok kıskanıyodum. Ne yapsam ne etsem diye düşündüm epeyce. Sonra aklıma bi fikir geldi. Hiç unutmam saat gece 12-1 gibi herkes uyuduktan sonra uyandım. Aldım kağıdı kalemi. Sena'ya Ali'nin ağzından mektup yazdım. Ama nasıl bi mektup. Seni gibmek istiyorumlar mı dersin, sınıf hocamıza küfürler mi dersin, sınıfın en güçlü çocuğuna (adı Mahmut olsun) küfürler mi dersin ne dersen var. Sadece kızla arasını bozmakla kalmayacağım, ceza alıp dayak yemesini de sağlayacaktım. Mektubu da öyle bir yazıyla yazdım ki tillahı gelse benim yazım olduğunu anlayamazdı.

Ertesi gün okula gittik. Ben sınıfta gezip boş bi an bekliyorum. Bi punduna getirip kızın sırasının altına koydum mektubu. Derse girince pişkin pişkin 'oo aşk mektubu var sana galiba eheheh' diyip mektubu gösterdim. Kız aldı, açtı, okudu ve ağlamaya başladı. Hemen öğretmenimiz geldi. Mektubu aldı. Masasına geçti. Sonra Ali'yi yanına çağırdı. Defterini getirmesini istedi. Ben bu sırada kalp krizi geçiriyorum tabii. Ali olaylardan habersiz getirdi defterini. Hoca bi deftere baktı, bi mektuba. Sonra Ali'ye döndü ve 'pis terbiyesiz!' diye bağırmaya başladı. Çocuk ne olduğundan habersiz mal gibi hocaya filan bakıyordu. Ben de içimden plan tuttu diye seviniyodum. Sonra tenefüs oldu. Hoca mektubu çöpe attı. Çocuğu da alıp dışarı çıktılar. Ben durur muyum? o mektupta küfürler yazdığım sınıfın güçlüsü bizden de 2 yaş büyük olan Mahmut'a 'mektubu çöpten alıp okuyalım mı?' dedim. O da olur dedi. Aldık. Okuduk. Çocuk kendine edilen küfürleri görünce deliye döndü.

Sonra Ali'nin annesi gelmiş okula. Tabii dövmüş biraz. Çocuk kıpkırmızı olmuş aq. O ağladıkça ben gülüyodum. Annesi ile öğretmen uzun süre konuştular. Odadan çıktığı gibi bi tokat daha attı annesi. 'Evde görüşeceğiz seninle!' dedi. Biz tabii çocuğu teselli ediyoruz. Bi sonra ki derste beden dersiydi. Gel maç yapalım filan dedik. Çocuk yine olacaklardan habersiz bahçeye çıktı. Bahçede onu bi sürpriz daha bekliyodu. Sınıfın en güçlü çocuğu Mahmut kendine edilen küfürlerin acısını çıkartacak gibi görünüyodu. Arkadaşları direkt Ali'nin kollarına girdiler ve tenha bi köşeye zütürdüler. Ali yine olanları anlamıyor ve 'ne yaptım ben size ya' gibisinden laflar ediyodu. Mahmut geldi. 'Sen bana nasıl küfür edersin' diyip karnını yumruklamaya başladı. 6-7 yumruktan sonra Ali yine ağlamaya başladı. inanamıyordum. O ağladıkça ben zevk alıyodum. Ama bi dur dememiz lazımdı ve ayırdık. Çocuk gün sonuna kadar sırasından başını kaldırmadı ve sürekli ağladı. Kızlar da ona cephe almışlardı artık ve gördükleri yerde 'sapık!' diyorlardı.

istediğimi almıştım. Zafer benimdi. Eğer Sena benim olmuyorsa kimsenin olmayacaktı. Gerçi 1-2 ufak hamle ile Sena'yı da elde etmiştim tekrar. Eskisi gibi danslarda, gösterilerde eş oluyorduk. Ali ise hep istenmeyen adam oldu o sene. Hoca da hep kıl oldu ona. Sürekli ödevler verdi ona fazladan. Sonra olanlar unutuldu. 8. sınıfta mezun olurken bu olayı itiraf ettim, helallik istedim. Ali o gün eve gidince babasından da dayak yemiş. Cidden çok kötü 1 ay geçirdim o mektup olayı yüzünden dedi. Böyle söyleyince biraz üzüldüm. Ama kimse benim manituma el süremezdi.

Anımı anlattım ama çok büyük bi mallık bence.