Evet artık her şey bitiyordu. Okul bitiyor. Evli evine gidiyor, köylü köyüne gidiyordu. Eceyle ağlamaklı bakıslar son sarılmacalar. ilk önce giden bendim.Otobüs saati geldi.Zor da olsa bindim ve gittim. Yol boyunca attıgı mesajlar bitmeyeceğinin garantisiydi ama ben istemiyordum.Sonumuz yoktu aq. Arada 500 km mesafe.Neyime güveniyim de başlıyım diye düşünüyordum.Eskihisar- Topçular feribotunda aradı. Ağlamaklı bir ses ile birlikte şu cümleler değdi kulağıma “Beni kendinden mahrum etme. Deneyelim. Biz yapabiliriz.”..vs cümleler. Ben eceye her şeyi öldürüyorsun dememle telefonu yüzüne kapatışım bir oldu. Bakmayın bana öyle amk. Üzülüyordum bende.Eve gecenin bir saatinde gittim. Duşta hem üzülmekten hemde uykusuzluktan kan çanağı gibi gözlerimde çok düşündüm. Sabaha karşı şu mesajları attım. “ seneye bugün birlikte gülelim. Sen ben değil artık biz olalım.” Muhtemelen kalktıgında görecekti. Sanırım artık kendimi de ikna etmiştim.
O 6 temmuz gecesi her şeyi başlatmıştım.

http://www.imgim.com/topc...ede_degismedi_h206271.jpg