11 yaşındaydım bahsettiğim zamanda. Kardeşim vardı 1 yaşında. Babam işten çıkmış, maddi durumumuz berbat. Ben küçük olduğum için domates peynir ekmekle mutlu olurdum lükste gözüm yoktu. Birgün sokaktan eve geldim. Öğlen saatleri, annemden domates peynir ekmek arası istemeye gelmiştim eve. Salona geçtim annem ağlıyordu. Neden ağladığını sordum içimdeki buruklukla. Kardeşime bez, ıslak mendil, mama alamadığını söyledi. Bana da üzülme demeyi unutmadı tabi. Daha 11 yaşındayım lan 11. Geçtim mahallede bir binanın merdivenine hüngür hüngür ağladım. Elimden ne gelir diye düşündüm biraz. Aklıma bira şişesi toplamak geldi. Gittim çayır çayır dolaştım alkoliklerden korka korka bir sürü bira şişesi topladım. Saatte geç olmuş, şişeleri de taşıyamıyorum. Zar zor geldim bir tekel bayisine. Verdim şişeleri, karşılığında aldığım para sadece ıslak mendil almaya yetti. Utana utana eve gittim. Annem nerde kaldın oğlum korktum merak ettim gibisinden bir iki laf etti. Bende arkamda tuttuğum bir kutu ıslak mendili uzattım, bu sıra gözümden akan bir damla yaşı hemen annem görmesin diye koluma sildim. Annem o günden beri söyler bunu ve gurur duyar. Allaha şükür şuanki durumumuza.