Genel olarak yalnızlığı seviyorum ve tek gerçeğin ailem olduğunu bildiğimden bu yana evet ister istemez bazı şeylerden soyutladım kendimi. Yaşanan tecrübelerden mi yediğimiz kazılardan mıdır bilmiyorum ama insanlara şüpheci ve daha temkinli yaklaşıyorum sonuç olarak daha az üzülüyorum.

Çevremiz var eyvallah, ne bileyim insanlar çoğu zaman yapmacık geliyor gözüme ve dost dediğimiz yıllarca beraber olduğumuz kişiler gün geliyor olmadık şeyler yapıp inancınızı yıkabiliyor. Ailemle vakit geçirmekten daha çok hoşlanıyorum ve kendimi dinlemekten, kendi başıma yürümek hayatın akışına bırakmak. Asosyallikten ölmedik çok şükür, mutluyum be yinede. Doğru bir tanımlama olur mu bilmiyorum ama asosyallik biraz da insanın hayata, yaşadıklarına karşı bir koruma mekanizması gibi bir şey.

Asosyalleri sevin panpalar.