ben 12 yaşına kadar çok fakir bir mahallede yaşadım panpalar, benim baboş bir anda parayı buldu sonra zengin bi mahalleye geçtik benim için kültür şoku oldu aq

fakir mahallesinde, her saat dışarıdaydık, çingene vardı çok, kavgası gürültüsü, dedikodusu ekgib olmazdı, köşe başında motogibletleriyle "abi" lerimiz takılırdı, karı kızın numarasını alırdık o abiler için. gece toplanır muhabbet edilirdi. hemen hemen herkes lisede sınıftan atılır, 20-22 yaşında da evlenirdi. "delikanlı" olma merakı vardı, ağır adam takılırdı biraz herkes...

neyse zengin mahallesine 11-12 yaşında taşındık, hepsi iyi okullarda okuyan temiz aile çocukları, ben geldiğim ilk günden beri kavga edeceğim tip arıyordum, onlar hayatında kavga etmemiş... hepsi üniversite hayalleri kuruyor ne okuyacaklarına bile yavaş yavaş karar veriyorlar, ilgili ana babaları var, kimse kimseye bağırmıyor, temiz pak insanlar hepsi...

zamanla yeni hayatıma alıştım, ayak uydurdum. okulda başarı sağladım, üniversiteye gittim, şimdi de yüksek lisans yapıyorum hahah şaka gibi, 12 yaşındayken lisede kaçıncı sınıfta okuldan atılsam hayalleri kuruyordum... ama yine de eski mahallemden üstüme yapışan çok şey var, bunlar beni yeni çevremden farklı kılıyor hala..ve bu hoşuma gitmiyor ama değiştirebileceğimi de sanımıyorum...

sözün özü iki kültür ile büyümenin zorluğunu yaşıyorum, arada sıkışmışlık hissi var, çoğu zaman bir şeyler tepki verirken, kendimi sorguluyorum, bu şekilde davranmam kabaca mı olur, varoş bi davranış mı olur diye...

yazmak istedim öyle, sevgiler...