Annem babam olmadığı için tek başıma yaparım alışverişimi ondandır düzgün giyinemem.

Ne zaman cıksam kıyafet almaya, uyduramam kendime kime sorayım?
Orda çalışan kadınlar mı?
Zaten ne giysem size çok yakıştı, beyfendi diyecekler gerek yok.
Alır çıkarım.

En zorlandığımda iç çamaşırı alırken,
zütüme uygun don bulamıyorum, kilot alırken alışkanlık olmuş hep yeşil alıyorum bazen bol kalıyor taşaklarım kilodun altından baş veriyor.

En son gittiğimde yapamdım dayanamadım artık ağladım kabinde sessizce.
Artık canıma tak etti yalnız olmak,
Birine bile soramıyorum kilodum güzel mi? diye.
Ayaklarım zütüme vura vura koştum mağazadan, dışarı içim acıyor beyler.

Dışarı cıkar cıkmaz yürüyen merdivenlere koştum işte o anda onu gördüm, beyaz melek, kuğu gibi, kumru gibi narin hafif dalğalı şaçları, mis gibi bahar kokusu, bakıyorum severcesine deli gibi gözlerine bakıyorum.

Koştum peşinden yakaladım kolundan baktım gözlerinin en derinine
" kilodumu şeçerken yardım eder misiniz? " herkes bize bakmaya başladı, ama ben ısrarla onun gözlerine içine bakıyorum.

Kız gülümsedi kulağıma doğru egilde usul usul ve dediki sesizce " SENiN ANANI gibERiM huurNUN ÇOCUGU" gözlerim doldu ordan koşarak uzaklaştım.

Artık yeşil kilot giymiyorum çuval bağlıyorum zütüme.