Bay Jacob,
Oğlu ile beraber gelmişti. Yaklaşık 120 civarı kilosu ve 1.95 boyu ile iri yarı biriydi. Ama dikkatimi çeken şey oğluydu. Adama hiç benzemiyordu. Babasının aksine ufacık boyu ile ağaç dallarına benzeyen çırpı gibi bir vücudu vardı. Çok çelimsizdi. Acaba bu adamın çocuğu değil miydi? Aklıma takılan bir konuydu bu artık. Beni ilgilendiren bir şey değildi belki de ama, merak iradeden daha ağır basıyor. Oğlunun isminin David olduğunu öğrendim. Liseye daha henüz başlamış ama dersleri pek iyi değilmiş. O yüzden babası ile beraber takılmaya başlamış. Okulun kendisine göre olmadığını belirtip durdu sürekli. Bu çocukta bir şeyler vardı, ilgimi çeken bir yanı vardı ama ne? Ne davranışlarından ne de konuşmasından pek bir şey anlaşılmıyordu ama bunu hissediyordum. Gözler gerçeği gizleyemeyen tek parçasıdır insanın.
Bay Adam,
Kırlaşmış saçları ile sakin ruhunu adeta dışa vuran biriydi. Yıllar önce eşini kaybetmiş, yalnız yaşıyormuş yıllardır. Unutamadığı için hiç saymamış geçen yılları, böylesi daha iyiymiş onun için. 63 yaşına basalı henüz bir hafta bile olmamış. Kasabada ki diğer insanların araçlarının bakımlarını yaparak geçirirmiş günlerini. Kurumuş ağaçların gövdelerinden heykeller yapıyormuş. Melek heykelleri. Her heykelinde kaybettiği eşinden bir parça buluyormuş. Kendisi öyle diyor, rahatlatıyormuş onu. iyi biri olduğu her hareketinden belli oluyordu. Ses tonu beni rahatlatmıştı. Bu adamla arkadaş olabilirdim. Belki ilerde bir traktör alırsam bakımları konusunda ondan çok şey öğrenebilirdim.