David yemeği bırakıp tekrar yola koyuldu. Ben de sabahtan beri çalışıyor olmanın verdiği açlık hissine daha fazla dayanamadım. Hem işlerim de neredeyse bitmişti. Biraz temizlik yapmam lazımdı o kadar. Hemen balkona koştum, masanın üzerini temizledikten sonra tabak, çatal ve kaşığımı yerleştirdim. Yemek henüz yeni inmişti sanırım ocaktan, çünkü gayet sıcaktı. Sabırsızlanıyordum çünkü enerjimin düştüğünü hissedebiliyordum. Ohh, nihayet sıcak bir şeyler girdi mideme. Tabakamı çıkardım hemen, bir sigara yaktım.
Bedenimi zehirlemem gerekiyordu artık, beynimin uyuşmaya ihtiyacı vardı. Bu sefer kahve hazırlamadım, nedenini bende bilmiyorum.
Sigaram bitti, son zamanlarda tek bir sigaranın yetmediği hissine kapılıyorum, bu kadar az miktarda ki zehir bedenime yetersiz kalıyordu. Bu konuyu daha sonra düşünürüm diyerek, arka bahçeye ilerledim. Etraf biraz incin görünüyordu. Çalılar neredeyse insan boyuna ulaşmıştı ve rahatsız edici olmasa da ağır bir koku vardı burada. Önce kalasları bir araya topladım. Düzgünce istifledim birbirine bağladım ki, sonrasında tekrar dağılmasınlar. Aslında bahçeye çiçekler de ekmek istiyordum. Papatyalar, nergisler, menekşeler… Aynı zamanda sebze de yetiştirebilirdim çünkü bahçe bunların hepsine yetecek kadar büyüktü. Ama bu lanet çalılardan kurtulmam gerekiyor ve bende bunlar için bir makine yok. Bay Adam’da vardır eminim. Ama nasıl bulabilirdim ki onu? Kasaba meydanına insem eminim ki birilerine sorabilirdim. Belki de tamirhaneye benzeyen ilk evin kapısını çalardım. Yada meleklere sorardım, çünkü bu kasabada o kadar fazla melek var ki. Bunu düşünürken yola koyuldum, kasaba meydanına gidiyordum. Ortalıkta kimseler yok, sanki terk edilmiş bir yer gibi