Selam beyler.Çocukken her bayramda olduğu gibi atalaramızın yanına yani köye giderdik. Köy de az nufuslu fazla gelişmemiş bi yer.Ama o zamanlar çok fazla çocuk vardı. Baya oyunlar oynar şeker toplardık. Tabi en büyük eğlencemiz torpil patlatmak. Torpil patlatmak ama çeşitli yöntemlerle farklı görsel şovlar sunmak. Kimisi torpili portakala gömer havaya atar. Patlayınca şarapnel parçaları gibi dağılır. Kimi şişeyi taşla doldurup torpili içine atıp su altında patlatır. Kimi de sadelikten yanadır. Direk farkettirmeden yanındakinin ayağının dibine koyup sessizce uzaklaşır.Ben de benim ki en güzeli en görseli olsun diye yol kenarındaki kurumuş tezeklerin içine koyup ateşledim. Hemen uzaklaştım. Neşeyle o anı beklerken baktım bi araba o yöne doğru gidiyor. Adama dur abiiiii diye bağırsam da adam duymadı ve devam etti. Sanki saniyesi saniyesine ayarlanmış gibi tam torpilin yanına geldiği an patladı. Kurumuş sandığım tezeğin meğer sadece üstü kuruymuş amk. Arabanın yan tarafı hep tak oldu. Adam hemen el frenini çekti indi arabadan.Kim attı onu diye bağırdı.Ben de ben siz gelmeden önce koydum onu durun diye de bağırdım ama duymadınız dedim. Adam üstüme üstüme geldi. Seni huur çocuğu diyip tokatı geçrdi. Sanki felç geçirmiş gibi yere yığıldım amk.5 saniye hareketsiz şekilde yattım. Baktım bizim diğer çocuklar kaçmış muallakler.O günden sonra insanlara güvenim kalmadı ve hep sadelikten yana oldum. Torpile de tövbe ettim.