bugün sabah çıkmış işe giderken yolda 23 24 yaşlarında bir çocuk beni görüp insanların olduğu caddede ayakkabıların yırtılmış kendine ayakkabı neden almıyorsun diye seslendi. herkesin içinde çocuğu durdurup bi gelsene buraya dedim. herkes kavga edeceğiz düşüncesiyle durup bizi izliyordu. ona suriyeden gelen insanları örnek göstererek bırak ayakkabıyı kendi çocuğunun karnını doyuramayan insanlar var dedim. benim yırtık ayakkabım sana mı dert oldu? insanlar sokakta yaşıyor bu kış günü bir babanın çocuklarına böyle bir hayat sunması ne kadar acı değil mi? insanlar bir şey der diye ben daha lüks şeyler almak zorunda değilim. insanların ne düşündüğü umrumda değil. hele ki bu zamanda hiç değil. yolda bizi dinleyen insanların hepsi beni tebrik edip diğer çocuk ağzını açamadan çekti gitti.

arkadaşlar annenize babanıza sakın parası yok, bana para vermiyor diye sitem etmeyin. halinize şükredin. insanlar sınırlarda savaştan kaçan çocuklu aileler yiyecek yemek bulamıyor. ne kadar acı değil mi? biz ise üzerimize daha şık şeyler alamıyoruz diye kendimize dert ediniyoruz. sizden ricam lütfen insanlar şöyle der böyle der diye yaşamayın.

resimde görmüş olduğunuz şehit babası. tüm medyanın olduğu yerde yokluktan sadece sahip olduğu bu elbiseleri giyip katılıyor oğlunun cenazesine. lütfen, paranız pulunuz yok diye sitem etmeyin. şuan dışarıda gördüğünüz suriyeliler, sokakta yaşayan insanların hayali sizin sitem ettiğiniz hayatınız.

edit: örnek verdiğim resim şehit babası değil vefat eden maden işçisi babası olabilir. tam hatırlamıyorum kusuruma bakmayın.