annesini balicilere öptürenlerin başlığı

ilkokul 3. sınıftayım. durumumuz çok kötü o zaman. 20 liralık ayakkabılarım her gün mahalle maçı yapmaktan paramparça olmuş. evde deterjan yok. çamaşır makinesi çalışmıyor. mavi önlüğümün beyaz yakası sınıfın güçlülerini seçtiğimiz dövüş müsabakalarında hep simsiyah olmuş, kir içinde. ben ise o yaşta bunlara aldırış etmiyorum. baba bana yeni ayakkabı al demiyorum, anne önlüğümü yıka falan demiyorum. umrumda değil ki. çocuğuz işte. sabah uyandım. babam işe gidecek. dün iş bulduğu için çok sevinçiydi. annem de o da ben de. futbol klübüne yazdırcak babam beni diye akşam saklambaç oynarken saklandığım arkadaşlarıma bile heyecanla anlatıyordum. sabah babamı aradı adam. gelme demiş işe. hayırlısı dediler. ben uyandım ama 5 dakika daha muhabbeti her dönem geçerli. 5 dakka daha diyorum. çıkmıyorsun yataktan ama uyanıksın. konuşmalarını dinliyorsun. hem okula daha var. annem beslenme çantama yine ekmek arası peynir koyacak, evde peynir yok. babamla güzel muhabbetleri kavgaya döndü. iş bul, çalış, peynir yok, ekmek yok falan, bilindik şeyler işte. her evde olmuştur.
neyse uyandım, tuvalete gittim. çantamı falan hazırladım okula gideceğim. beslenmemi istedim. sadece suluğum vardı bir tane pokemonlu onu verdi annem. "ne yiyeceğim" ben dedim. oğlum idare et tarzı şeyler söyledi. ulan çocuklar acımasızdır demişlerdi ya öyleymiş. "bana ne gitmem okula, beslenme saatinde ben ne yicem" bağırıyorum kadına. ağlayacak kadın. ulan umrumda değil. çocuğuz ya, şimdi aklıma gelir bazen içim parçalanır. neyse ikna etti beni gittim okula. ikinci dersin son 15 dakikası da beslenme saati. herkes beslenmesini yaptı. öğretmen bana birkaç soru sordu tabi. "ben kahvaltı yaptım sabah öğretmenim" gibi cevaplar verdim. karnımdan sesler geliyor allah çarpsın açlıktan. neyse öbür teneffüs annem gelmiş. komşu emine teyzeden borç para almış da gitmiş peynir meyve suyu falan almış. ekmek arası yapmış. yağ da sürmüş. yağ olmazdı, o yüzden sürmezdi genelde. öğretmenden izin de almış, durumu anlatmış. herkes ders işlerken ben üçüncü dersin son 15 dakikası ekmeğimi yedim. aidat parası alınırdı o zamanlar. ilkokul bitene kadar aidat parası da vermedim. sonra işlerimiz açıldı işte. şimdi durumumuz çok iyi şükürler olsun. ancak biz o günleri unutmadık. aklımızda. nereden geldiğimizi biliyoruz çok şükür.
he babam da şu an hayatta değil. mekanı cennet olsun.