Sa beyler. Ben kendi halinde bi panpanızım. Babamı 2sene önce kalp krizinden toprağa verdik... Aklıma her hatirladigimda tebessüm ettiğim bir anımız geldi paylasayim dedim.
Bundan 3 yıl önce kadardı. Babam ben ve annem bi akrabaya ziyarete gidecektik. Evden cikip asansöre bindik ben zemin kata basarken o ara gözüm aradı kat rakamlarına dikkatli bakamadim babam bassana eşek herif okuma yazman mı yok dediydi ben de ne alakası var göremedim falan diye hafif atarlı laf ettiydim. Neyse indik aşağı oradan da siteye cikip bindik arabaya gittik akrabanın binaya sonra yine asansöre bindik bu defa babam basacakken bi ara duraksadı basamadı ben de o ara ne o okuma yazman mı yok demiştim, gülmüştü beyler. Tebessüm etti. Göremedim lan işte ne var bunda, diye sevgi dolu bir edayla tavrını ortaya koymuştu. Ben de o sıra gülümsemiştim. Nedense mutlu olmuştum beyler. Kim bilebilirdi ki aylar sonra hayatıma bir daha girmemek üzere ayrılacağını... O anın sonsuz bir an olarak kalacağını.
Çok özledim beyler.Her gün ‘yeter be dıbınakoyim bi rahat bırak’ dediğim o adamı çok özledim. Dönmüyor. Yaşarkende inatciydi. Şimdi o kapıyı açıp, ‘yat zıbar lan yarın okulun var, bak sen hele yine mi o saçları kestirmedin pekekent’ diyeydi keşke... Böyle inat görmedim... Yine de huzurlu yat, olduğun yerde baba.