bugün ilk defa babamla tanıştım

Bitik bi hayat vardı önümde
bitmiş bi adam...
öyle ki acıma duygusu nefretimi köreltmiş bütün odayı kaplamıştı
o en başta güzel gelen resimler bile silikleşmiş değersizleşmişti bu duygunun gölgesinde

Anlattım
annemin hayatını nasıl paramparça ettiğini anlattım
Babannemle ordan oraya nasıl sürüklendiklerini
her gün pencere kenarında yolunu gözleyen kadını
bir pencere önü çiçeği gibi nasıl soldurduğunu anlattım
Babasız büyümenin zorluğunu, acısını anlattım
içimdeki büyük boşluğu
o boşluğu nasıl doldurmaya çalıştığımı
sonra o boşluğu bir nebze de olsa doldurmaya çalışan insanların yine o boşlukta nasıl yitip gittiğini anlattım

Ağladı
konuşmak istedikçe susturdum
sarılmak istedi, ittim
dilimin zehiri bütün vücuduna yayılıyordu, hissediyordum bunu
küçüldükçe küçülüyordu karşımda

Nasıl da korkak, değersiz bi adam olduğunu anlattım ona
Vicdansızlığın, bencilliğin ağzında bıraktığı tadı sordum
Karşımda eriyip giden bu zavallı adamı nasıl yıkıp dağıttıysam odanın dört bir tafaındaki resimleri de öyle dağıttım

Çok çirkin bir sahneydi
rahatsız edici...