Bazen oturup dusunuyorum , ozellikle yalniz kaldigimda .. o kadar yalniz olmaya alismis bir insanim ki haz aliyorum bu durumdan sanirim. Bitmek tukenmek bilmeyen egom ve ben. Kendimi seviyorum evet bunu soyleyebiliyorumda herkesi severim saygili bir insanim baskalari adina utanir baskalari adina uzulur bazende sevinirim. Hayvanlari severim. Dogayi severim yolda cikolata yersem kabi cebimde kalir. Yaslilara saygi duyarim , bebeklere bayilirim. Insanlari kirmamaya dikkat ederim. Baskalarini guldurmeyi severim. Insanlara inanirim bu yuzden hep hayal kirikliklari yasarim.O kadar yufka yurekliyim ki kin bile besleyemem la ben. Birak kini kizsamda 5 dk sonra hakli bile olsam uzulurum. paylasmaya bayilirim bir ekmegi bir bardak suyu bir tabagi. Baskasinin ac olmasina dayanamam. Yasadim nasil birsey bilirim. Empati yapabilirim.
Egom var evet malesef var. Cunku egomu yaratan insanlar var. Olusmasini saglayan insanlar var. Heryerdeler. Erdem denen olguya sahip insanlar yasadigim toplumda %1 oraninda... Hirslarinin arkasinda kalan , herkesi kullanmaya calisan , alisveris iliskileri kuran , dusunemeyen , sorgulayamayan , komplike kurgular icine girip basit yapida olan ... Bir suru insan ... Etrafina bak dur ve etrafina bak.. Sabahin 8 inde bir yerlere birbirini ite kalka kosan yetismeye calisan insanlar.. amac ne ..yasamaya calismak mi ? Buna yasamak denir mi ? Yazik cok yazik bitiyoruz...