Dayimiz.. Buz kesen soguguyla bir kis mevsimiydi, haberi aldigimizda kardesimle balkonda sigara icerek dumaniyla dertlerimizi ufluyorduk. Ama bu haberi aldigimizda hic bi duman derdimizi alip goturemezdi, canimiz kanimiz olan dayimiz ani bir sekilde vefat etmisti.. Inanamistik, aramizdaki bag farkliydi cunku anne babamizi kucuk yasta kaybettikten sonra bizi dayim neredeyse tek basina buyutmustu.O gece sabahi nasil getirdigimizi hatirlamiyorum ama sabah ilk is arabaya atlayip cenaze icin koyumuze gitmekti. Dedemiz sabah bizi aradi uyandirmak icin oysa biz hic uyumamistik.. Hemen uzerimize kalin bi seyler giyip yola koyulmustuk. Kisin sessizligi yollara vurmustu adeta, yaklagib 3 4 saatlik bi yolculugun ardindan koye varmistik, neyse ki lastikler kar lastigiydi de kazasiz belasiz yolculugumuzu tamamlamistik...