2. kez 9 okuyordum. aklımdaydı hep ama konusmayalı 2 yıl olmuştu. yinede aklımdaydı. eğer obahsettiğim kelimeyi soylemeseydı sevmezdim. sırf arkadasına biriyle çıkıyordum ama kim hatırlamıyorum dediği için seviyordum onu. beynim artık baya bi olgunlaşmaya baslamıstı.

geceleri sokağa çıkıp sigaramı sokak lambası altında yakarak dumanı izliyordum. yanımda kimsem yoktu o arkadaslarımdanda bağımı kopartmıştım. sadece rap vardı. rap çok anlamlı bişey beyler yaşarsanız gerçekten hayatı anlatan sokağı anlatan sokaktaki çocukların yırtık ayakkabısını anlatan bir şey. ama eğer doğru insanları dinlerseniz. çok şey kazandırır.

artık rapcilerin hayatına ozeniyordum. pislickten giyinmek istiyorum ama param yetmiyordu. yoktu yani yoktu napayım amk.

hep savcı olup haklıya hakkını vermek gerçekten doğrunun yanında olmak istemiştim çünkü hayatım boyunca çok haksızlığa uğradım. pasif olduğum içinde kendimi savunamadım. kaybettim sandılar ama hep ben yendim onları beyler. öfkeme yenildim ama orspu cocuklarına hiç yenilmedim.

artık ailem beni merak ediyordu içimi kimse bilmiyordu eskiden ailemle paylaştığım şeyleri paylaşmamaya basladım anladılar kaybettiklerini. 2. kez 9 okuyordum ve yine kalıyordum. yine berbattı derslerım tum oğretmenlerim okuldaki en zeki insanın ben olduğumu soylerken ben inanmıyordum. hala daha inanmıyorum. kendimi aşağılıyordum. tuvalete geçip kulaklığımı takıp sigaramı yakıp ağlıyordum. hayatımı çalıyordu bu orspu cocugu oğretmenler. babaannemide özlüyordum. ama her şey taka gidiyordu. sokak beni çağırıyordu. o zamana kadar hiç bir maddeye bulaşmamıştım ama o köşe başları artık beni çekmeye başlamıştı.