Devam ediyorum.
Bu arada entryi yeniden nasil duzenlicem amk.
2. Sabahın ışıkları#Part 2
Kaan saate bakınca hemen alele acele üstünü giyinip son sürat mutfağa daldığında mutfakda takvim alarmı konuşmaya başladı.
-Hoşgeldin kaan! Bugün ne güzel bir gün değilmi?
-Giberim Hoşgeldinini. Güne başka bir gezegende uyanıyoruz neresi güzelmiş.
-talebinizi anlayamadım efendi...
-Kapa çeneni!!..
Ekmeği yarım yamalak salamla zenginleştirdikten sonra buzdolabında 2 haftadıdr duran katılaşmış sütü içip hemen dışarı çıkıverdi.Çok berbat bir manzaraydı sonuçta.
Kim gökyüzünde süzülen paslanmış tenekelerin gölgesinde yetişen garip bitkilere basmak isterdiki?
Oldukça sıkıcı ve bunaltıcı gün geçirecekti halbuki. Ultrabüs durağına yürümeye başladı. Durak evinin hemen 300 metre aşağısındaki caddedeydi. Kaan botlarına takılı şok emicileri dünden şarj ettiğinden emin bir şekilde uçurumdan atlayiverdi. Caddeye doğru düşerken ayakkabıdan acil batarya alarmı ötmeye başladıktan sonra bir anda gözleri karardı.
-Laa... net olsun!!
-Çabuk bana penseyi uzat!!..
-Kalp ritimleri hızlaniyor hocam!!
-Aylaklar!! Boş durmasanıza...
"Böylece bir günüde düzgün geçiremedik. Binlerce kez lanet olsun bu gezegene seni yumurcak!!" diye hayıflandı kaan. Karşısındaki sarı saçlı küçük çocuk öncelikle onu dikkatli bakışlarla süzdükten sonra şöyle dedi:
-Baba ne diyorsun. Daha yeni başlıyoruz.
işte tam bu sırada sinirle uyanan kaan doktorun elinde kalan penseyi kıvrak bir hareketle yakalayarak yerinden kalkmaya çalıştıysada beceremedi. Penseyi iyice açıp bir kenara bıraktıktan sonra doktordan kendisini bırakmalarını yoksa işine geç kalacağını söyledi.
Doktor gülerek cevapladı:
-Yavrum ayağındaki şok emiciler olmasaydı ölüyordun. Tanrının işine bak ölümden döndün.Son derecede şaşırtıcı.300 metreden düşüpde sağ kalan insan hiç görmedim fakat... hiç bir yere gitmiyorsun. Kaburgan kırılmış ve sağ böbreğine saplanmiş durumda ayrıca bacaklarının ikiside kırık vaziyette şimdi izin verde işimize devam edelim.iyi uykular...