Herneyse... Orman yolunda sallana sallana yürüyorduk. Bazen ellerimiz, omuzlarımız birbiribe değiyordu ve ben o anlarda heyecanlanıyordum.

Yaprak hışırtıları, rüzgarın uğultusu ve kış cıvıltıları... Burada olmak güzel. Bizim köy öyle diğer köyler gibi tezek kokmaz. Yolları kötü değildir. Marketi filan var lan. Yani ne bileyim kasaba gibi bir yer işte. ilçeyle aramızda 1 kilometre var.

Aygül'ü benim gizli mekanıma zütürdüm. Kocaman bir porsuk ağacı vardı ve çevresinde diken filan yoktu, zamanında kesmiştim. Aygül ağacı görünce şaşırdı tabiki. Bu ağaca iki kişi sarılsa elleri birbirine değmez. O biçim yani.

Neyse yaslandık ağacın kenarına oturuyoruz. Aygül cebinden iki teneke kola çıkardı. Ona karşı hayranlığım bir nebze daha arttı.

Açtık kolaları içiyoruz işte. Sonra birden önümüzde bir sincap durdu. Simsiyah gözleriyle bize bakıyordu iki patisinin üstünde. iki kere burnunu oynattı. Biz mal mal bakıyoruz tabi ki. Aygül o sırada şirin bir çığlık attı. Ellerini çenesinin altında birleştirmiş gülümsüyordu.

"Ay ne kadar tatlı"