Öğlen buluştuk yemeğe gittik işte. Yine havadan sudan börtüden böcekten konuştuk. Tanıyoduk birbirimizi. Öğretmenlerden konu açıldı. Orta okulda bir öğretmenim vardı beyler. Çok severdim onu hala da görüşürüz onunla. O bizi istanbul'a her kar yağdığında dışarı çıkarır kar topu oynatırdı. Orta sondayken bu sefer biz onu dışarı çıkardık. Onunla kar topu oynadık. Bayağı eğlendim o gün. Bunu Damla'ya anlattım ve hafta sonu beklenen kar yağarsa kar topu oynamayı teklif ettim.
"Canımı yakmayacaksan gideriz." dedi beyler. Ben kıyabilir miydim ona ? Sonra o da bana ilkokulda aşık olduğu sınıf öğretmenini anlattı. Onu çok sevmiş. Hatta cetvelle eline vurduğunda acısından değil o vurduğu için ağlarmış. Ulan küçük de olsa öğrenci de olsa bi insan nasıl bu kıza kıyıp vurabilir ki amk ? (Burayı unutmayın) Damla'nın tek saç teline zarar vermek elmasın üstüne sıçmak gibidir. Hoş elmas elmastır, Damla da Damla. Uzun uzun sohbet ettik. Öyle ki 10 dakika geç kaldı işe Damla'm. Ben şantiyeye geç kalmadım ama.  Taksici reyiz hızlıca zütürdü beni şantiyeye. Oradaki işlerimi de halledip eve geçtim. Giderken Leyla ile karşılaştım.

-Nasılsın Serhat ? dedi Leyla.

-iyiyim iyiyim sağol, merhem çok iyi geldi. dedim.

-Sevindim dedi. Hakikaten iyi kızdı Leyla kardeşim gibi severdim.

-Hadi görüşürüz o zaman. dedim.

-Serhat bi şey diyecektim. dedi Leyla.

-Dinliyorum Leylacım. dedim.

-Annem seni yemeğe çağırıyor da. Akşam 8 gibi müsaitsen gelsene bize. dedi.

Meltem teyze annem sayılırdı. Çok böreğini yedim zamanında. Kabul ettim mecburen. Selam söyleyip eve vardım.