Beşinci sınıf benim hayatımın hem sıçtığı hem de zirveye vardığı dönemdir, ilk arkadaşımı orda edindim, Tayfun adı, yeni gelmişti, okulda hiç konuşmadığım için kimse oturmazdı yanıma, ben de ihtiyaç duymazdım gerçi, çocuk boş yer yok diye benim yanıma oturmuştu duvar kenarı en arkadan ikinci sıranın sağ koltuğu hep benimdi solu boştu işte, o geldi ben bakmadım bile, izlediğim taks maçlarını, babamın sözlerini düşünüyorum, bir yandan kendimi hayal ediyorum böyle basketbolcu, 5 numara, yeteneğimle herkesi alt ediyorum hayalimde, babam köşeden izliyor beni oğlum beni gururlandırdın diyor, hep bunu hayal etmiştim o zamanlar, "Babamı Gururlandırmak" benim için ne büyük şans olurdu, babam öl dese ölür, yaşa dese yaşardım çünkü..