Ölüyorum, ölüyoruz
Bugün 1 gün'üm daha gitti azizler. Boş,içi doldurulmaya değmez manasız bi gündü. Buraya bugün dünyayı kurtarıyorum demeyi isterdim ama kendimi bile kurtaramıyorum. Soluk gün batımı ruhumu bir kez daha ilahi bi sükunete kavuştursada yine anlamsız karanlığa bakıyorum. Acabağ kaç yıl geçti sevdiklerimin benden kopuşu yada ne kadar zamandır yanlızım hiç bilemiyorum. Doğru ya ben bile unutmuşum ne derece çekilmez biri olduğumu.Çok diğil tarih 2009 pazartesi akşamı, yine o anlamsız kavgamızı ettik. Aslında suçlu olan o diğil. Bendim ama yine kibrim e esir düşüp kabullenemedim. Sonuç ne'mi öfkem yine vücudumun her zerresini ele geçirdiğinde hayatımda en pişman olduğum şeylerden birini yaptım. Sevdiğimi incitdim. Aklımda en yer etmiş anısı yüzüme kapıyı çarpmasıdır. Gitme diye bağırırken.Şimdi ise sönen sigaranın yerine bi dal daha alıyorum. Yanında eşlik eden tuborg. Kötü meret ama insan içmeden duramıyor be usta. Soktumun yıldızları hala yok. Tamam doğanın işine karışılmaz ama sende acıtma canımı gökyüzü.Bi kerede benim yüzüme gül. Olmazmı ne kaybedersin.Bak kaybetme diyince aklıma kaybedenler kulübü geldi. Tavsiye ederim veledler acık perspektif edinirsiniz.