ne diyorduk.. uyku.. hah tamam..

Hazal'ım yatağımda prensesler gibi uyuyordu.. izliyordum ben de onu, 1 saat falan izlemişimdir sanırım, her anını zihnime kaydediyordum, utanmasını, gülmesini, gülümsemesini.. uyumasını. Eğer "biz" diye bir şey olmayacaksa.. ki artık ümidimi bile kesmeye başlamıştım, bu kız "hayallerimde" var olacaktı.. Teleri'nin elinden en fazla bu gelirdi..

geçtim salona, tv'yi kapatmayı unutmuşum tabi, kapattım, ardından Fatih'in odasına geçtim, yatarken telefona mesaj geldi ama bakmadım.. belki moralimi bozucak bir şeydir diye, yarın Hazal'ımı yolcu ettikten sonra bakarım..

yan odada Hazal'ım uyuyor, ve ben ona sarılarak uyumuyorum.. omzumda uyumuyor, acı verici gerçekten, her an, her salise daha da acı biniyordu kalbime. Sadece ufak bir ışık savuşturuyordu kalbimde ki karanlığı..
"gerçek sevgim"..

Uyudum, oldukça rahat bir şekilde. Sabah burnuma çalan o mis kokusu, ince güzel sesi, ve boynumda hissettiğim sıcak nefesiyle uyandım.

"Teleri.. hadi uyan, kahvaltı hazır "