Mahalleden bir abimiz vardı, Basri Abi. Taş gibi bir Tofaşı vardı simsiyah, her gün elleriyle silerdi, gene silerken bulduk, koşa koşa gittik yanına, anlattık durumu, atladık arabaya gidiyoruz, ulan girdik hastaneden içeri, almıyorlar bizi yanına, anası babası yok zaten buralarda. Çıldırdım hastane koridorlarında, hemşireye bağırıp çağırıyorum. O zaman anladım beyler, hastane koridorlarında edilen duaların önemini, herkes bir haber bekliyor, sonradan sakinleşince Elif bizi neden içeri alamadıklarını anlattı. Ameliyatmis. Benim bu deli kanı tuttuğu zaman hic bir şey anlamamak gibi bir huyum var aq, bu da ondan dolayı işte. Ulan saniyeler geçmiyor bırakın saatleri, o koridorda bildiniz ömrüm silindi aq yerinde. Çıldırdım bekliyorum, kimse bisey demiyor, elif yanımda sessiz sessiz ağlıyor kalan lavuklar zaten suskun birisi gülümsese aninda indiricem muallakleri..