Kalbime ok gibi saplandı acı.. hala unutmamış, unutamamış.. ama olayın şokunu yaşıyordum.. mal gibi masaya bakıyordum..

Hazal yüzümün o halini görünce,

"Teleri.. kimdi o?" dedi meraklı bir şekilde. Kaldırdım yüzümü zar zor,

"kalkalım mı Hazal.." dedim.

Ne konuşacak, ne de anlatacak halim, karakterim vardı..

"kimdi o Teleri?" dedi emin bir şekilde.

"Hazal.. uzatma, kalkalım, sonra anlatırım.." dedim soğuk bir şekilde.

"kimdi o? şimdi anlatıyorsun.. yoksa ben kalkar giderim" dedi..

Vur Hazal.. bir tane de sen vur sevgiline.. Hazal'a ne kadar deliler gibi aşık olsam da o anlık moralim yanlışa zütürüyordu beni..

Beynimin tüm nöronları iflas ede dursun, vicdan azabı yüreğimi yakıyordu.. iki kelime.. en son diyeceğim iki kelime, ben istemesemde çıktı dudaklarımdan..

"eski sevgilim"

Gitti.. gözleri sulanarak gitti..

yine kaybettin Teleri.. sevgilin gitti işte.. terk etti beni galiba.. daha ilk tartışmamızdan.. gitti sadece büyütmeli miyim? büyütmemeliyim sanırım..

Yine mutsuz bir senaryo.. yine baş karakteri Teleri..

Alara.. evet.. belli ki o gece kafede Hazal'la oturduğumu biliyordu.. biri ona söylemiş miydi yoksa? neyse, ama,

o gece için zihnimde kalan tek şey;

Alara'nın intikdıbını aldığıydı.. gerçi nasıl bir intikamsa.. istememiş bile olabilirdi intikam almayı..